Fire! + Τατσάκης-Λαμπράκης Duo

Θαυμάσια, πυκνή και ιδρωμένη συναυλία, μια εξαιρετική απεικόνιση των περιπετειωδών περιπλανήσεων του γκρουπ στους ενδιάμεσους χώρους της βαριάς ψυχεδέλειας και της free jazz... Δεν έχει περάσει μισός χρόνος από την καταιγιστική εκείνη εμφάνιση των The Thing στο ΙΛΙΟΝ Plus στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη και ο Mats Gustafsson ξαναήρθε στην Αθήνα, αυτήν τη φορά με το άλλο σταθερό του τρίο, τους Fire! Ο τόπος της συνάντησης ήταν το υπόγειο του Underflow, του δισκοπωλείου που ευθύνεται έτσι κι αλλιώς για τις δύο επισκέψεις του σημαντικού σαξοφωνίστα.

Δεν έχει περάσει μισός χρόνος από την καταιγιστική εκείνη εμφάνιση των The Thing στο ΙΛΙΟΝ Plus στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη και ο Mats Gustafsson ξαναήρθε στην Αθήνα, αυτήν τη φορά με το άλλο σταθερό του τρίο, τους Fire! Ο τόπος της συνάντησης ήταν το υπόγειο του Underflow, του δισκοπωλείου που ευθύνεται έτσι κι αλλιώς για τις δύο επισκέψεις του σημαντικού σαξοφωνίστα.

45nFire_2.jpg

Κι αν για πολλούς το όραμα των Fire! εκπληρώνεται καλύτερα μέσα από τις γκράντε αφηγήσεις της πολυπληθούς ορχήστρας με την οποία έχουν κυκλοφορήσει τους 4 από τους 10 δίσκους τους, ο ίδιος ο Gustafsson έχει δώσει μια αντίστροφη φορά στην εξίσωση, ορίζοντας τη Fire! Orchestra περίπου ως ένα διευρυμένο τρίο (βλέπε π.χ. εδώ). Όπερ σημαίνει ότι, όσο εντυπωσιακές κι αν είναι οι παραπάνω αφηγήσεις, η δυναμική των Fire! βρίσκεται πρωτίστως στην αμεσότητα του μικρού τους σχηματισμού και στις ανάσες που μοιράζονται οι Mats Gustafsson, Johan Berthling & Andreas Werliin.

45nFire_3.jpg

Το φετινό τους άλμπουμ The Hands είναι μια καλή απόδειξη για τα παραπάνω, καθώς η δυναμική της μουσικής δεν αντλείται μόνο από τις φράσεις των τριών, αλλά και από τους χώρους που μένουν κενοί μέσα στο αργόσυρτο της εξέλιξης κάποιων ειδικά κομματιών. Και ίσως για να κάνουν σαφή αυτήν τη δυναμική των κενών χώρων, οι Fire! ξεκίνησαν το λάιβ τους με έναν δεκάλεπτο σχεδόν διαλογισμό πάνω στην τέχνη της αφαίρεσης, πατώντας στο “Touches Me With The Tips Οf Wonder” . Ήταν απολύτως ενδεικτική η ένταση κι ο ηλεκτρισμός που κατάφεραν να βγάλουν ακόμα και με τα αραιά τους παιξίματα, όπως ήταν κι ο τρόπος με τον οποίον γέμιζαν σιγά-σιγά τον ηχητικό χώρο, όταν το βαρύτονο του Gustafsson άρχισε να αγριεύει.

45nFire_4.jpg

Για παρόμοιους λόγους, νομίζω πως ξεχώρισαν και τα “When Her Lips Collapsed” και “To Shave The Leaves. In Red. In Black”. Στη λάιβ εκδοχή τους, βέβαια, τράβηξαν περισσότερο σε διάρκεια και φυτίλιαζαν κάθε φορά που ο Gustafsson έβαζε στο παιχνίδι εκείνη την πολύ σωματική έξαψη που έχουν τα φυσήματά του. Ο μετεωρισμός όμως υπήρχε, καθώς τα κομμάτια διατηρούσαν το επίκεντρό τους στα μικρά, επαναλαμβανόμενα θέματα στο μπάσο του Berthling, τα οποία είχαν την τάση να διεισδύουν στον νου (ίσως και στο σώμα) του ακροατή: είναι πραγματικά εκπληκτικό το τι μπορούν να κάνουν 5-6 νότες όλες κι όλες, όταν επαναλαμβάνονται μέσα σε τέτοια συμφραζόμενα.

45nFire_5.jpg

Αυτή η δυναμική έλαβε βέβαια διάφορες τιμές στη διάρκεια του λάιβ και εκπληρώθηκε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Κι όταν ξέφευγε από την παραπάνω συζήτηση, όταν η μουσική γινόταν πιο αλέγρα –ίσως και λίγο πιο εξωστρεφής– οι Fire! παρέμεναν υποδειγματικοί. Παράδειγμα το “Washing Your Heart In Filth”, με το θαυμάσιο drumming του Werliin, την πιο ενεργητική μπασογραμμή του Berthling και τα πιο δυναμικά σόλο του Gustafsson.

45nFire_6.jpg

Γενικώς ήταν, όπως σίγουρα αναμενόταν, ένα θαυμάσιο λάιβ, πυκνό και ιδρωμένο, μια εξαιρετική απεικόνιση αυτών των περιπετειωδών περιπλανήσεων των Fire! στους ενδιάμεσους χώρους της βαριάς ψυχεδέλειας και της free jazz. Η καθαρή του διάρκεια θα πρέπει να έφτασε στα 70-80 λεπτά, χωρισμένη σε 2 μέρη, καθώς γύρω στο μισάωρο έγινε ένα διάλειμμα το οποίο, μάλλον αχρείαστα, έκοψε τη ροή και τη δυναμική του στη μέση. Τόσοι (70-80) ήταν κι οι παρευρισκόμενοι που πλήρωσαν το τσιμπημένο εισιτήριο των 30 ευρώ.

45nFire_7.jpg

Της εμφάνισης πάντως των Fire! προηγήθηκε εκείνη του ντούο των Κώστα Τατσάκη & Χάρη Λαμπράκη. Μια ενδιαφέρουσα σύμπραξη μεταξύ δύο αρκετά διαφορετικών μεταξύ τους τοποθετήσεων: της πιο βαθιάς και αισθαντικής προσέγγισης που φέρνει στη συζήτηση το νέι του Λαμπράκη και της πιο δυναμικής και κάπως μυώδους που κομίζουν τα ντραμς του Τατσάκη.

Μέσα στο μισάωρο στο οποίο αυτοσχεδίασαν, η παράξενη συνάντηση βρήκε αρκετές φορές λόγο ύπαρξης: τόσο μέσω της αντίθεσης, όσο και μέσω της σύνθεσης. Κάποιες άλλες φορές, όμως, μου φάνηκε ότι η αντίθεση παρέμενε ανεπίλυτη και ως εκ τούτου μη διαπραγματεύσιμη. Συμβαίνει βέβαια αυτό με τον αυτοσχεδιασμό: κανείς δεν εγγυάται ότι θα λειτουργεί πάντοτε, ακόμα κι αν οι δύο μονάδες έχουν –προφανώς– κάτι αξιόλογο να συνεισφέρουν, ακόμα κι αν σε κάποιες φάσεις το όλο εγχείρημα φαίνεται ότι λειτουργεί στην εντέλεια.

{youtube}Ti1i95GFhYY{/youtube}

Πηγή: avopolis.gr