Incoming #12: Περί τέχνης και απόψεις τρίτων

Άνθρωποι που θα έπρεπε να είναι ανοιχτοί στο να σπάνε τα καλούπια ξίνισαν με την εμφάνιση του Γιώργου Μαζωνάκη στο πλευρό των Glacial κατά το 1ο ADD Festival, αντί να δώσουν βάση στο πώς έχει καταφέρει να είναι μαζικά αποδεκτός σε τόσες διαφορετικές κουλτούρες, για παραπάνω από μια 20ετία.

Με το μπαρδόν για τη μικρή καθυστέρηση κύριε αρχισυντάκτα μου, περίμενα να κάτσει η σκόνη και να δω πώς αντιδρά ο μέσος Έλληνας καλλιτέχνης, DJ, παράγοντας, όταν βλέπει τον Γιώργο Μαζωνάκη στη σκηνή με τους techno jazz Glacial, στα πλαίσια ενός φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής.

Περίμενα, λοιπόν· και διάβασα φορείς με 20ετή δράση να μεταφέρουν τα νέα και τη γνώση (όπως το avopolis.gr, καλή ώρα), καταλαβαίνοντας το ανοιχτόμυαλο και το καθαρά μουσικό εγχείρημα της υπόθεσης. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι –ευτυχώς λίγοι– φάνηκαν να ξινίζουν: ήταν οι ίδιοι καλλιτέχνες, μουσικοί ή DJs. Παράγοντες δηλαδή που, από τη φύση τους, θα έπρεπε να είναι ανοιχτοί στο να σπάνε τα καλούπια.

Δεν λέω, άλλο η αισθητική και άλλο η άποψη πάνω στη μουσική δημιουργία· τελευταία, όμως, αυτό το αστείο με τις γνώμες, τις απόψεις και τις κωλοτρυπίδες έχει αρχίσει και γίνεται τροχοπέδη. Το καταλαβαίνω ότι όλοι έχουμε μία, μα θαρρώ ότι δείγμα έξυπνου μουσικού είναι να φροντίζει να έχει στην ομάδα του το τρίτο μάτι, τρίτο αυτί και την τρίτη γνώμη, τη διαφορετική απο τις δύο δικές του. Κάποιον, δηλαδή, που θα τον βγάζει από τη superEGO σφαίρα και θα του μιλάει αντικειμενικά. Θα του εξηγεί λ.χ. τι είναι αυτό που νιώθει ο καλλιτέχνης όντας πάνω στη σουπερμαντολίνη του εγωισμού του και τι πραγματικά καταλαβαίνει ο κόσμος από αυτό που κάνει εκεί έξω.

29cIncm_2.jpg

Γιατί, ίσως αυτό να πρέπει να κάνουμε, σαν συνθήκη διαφορετική. Ίσως στη βιοτεχνία μας να χρειάζεται να αναπτύξουμε καλύτερα το τρίτο άτομο, που θα συνδέει τον μουσικό με το κοινό και θα φροντίζει να μένουν ικανοποιημένες και οι δύο μεριές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αν αφήσεις μόνο του έναν καλλιτέχνη, δεν θα φτάσει στα άκρα τη δημιουργικότητά του· παράλληλα, υπάρχει και η ανάγκη του για μια σχετική αναγνώριση, που τον ωθεί να εκφράζεται όχι στο πλαίσιο στο οποίο ο ίδιος φτάνει στα άκρα, αλλά στο πλαίσιο όπου (νομίζει) ότι η δημιουργικότητά του θα βρει ανταπόκριση από τον λεγόμενο «μέσο ακροατή». Λίγα και τρανά τα παραδείγματα των ασυμβίβαστων. Για όλους τους υπόλοιπους, η τέχνη είναι μία λέξη που κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να επαναπροσδιορίζεται από τον μάνατζερ ή τον τρίτο άνθρωπο.

Τι σχέση έχει τώρα κάτι τέτοιο με τον Μαζώ στο φετινό, πρώτο ΑDD Festival; Πιθανόν καμία, πιθανόν μεγάλη. Στο πώς προσδιορίζει τη σχέση του με την τέχνη και το κοινό μέσω μάνατζερ ένας ανερχόμενος μουσικός, ο Μαζώ δεν έχει να βοηθήσει σε πολλά. Αλλά στο πώς έχει ο ίδιος φροντίσει να ακολουθεί και ένα τρίτο ένστικτο, πέραν του δικού του, γενόμενος μαζικά αποδεκτός σε πολλές και διαφορετικές κουλτούρες για παραπάνω από μια 20ετία, αυτό είναι η τροφή για σκέψη της παρούσας εβδομάδας, προς όλους τους ανερχόμενους μουσικούς που τους βασανίζει η σχέση τους με την τέχνη και το κοινό.

Στα ραδιοφωνικά. Στο avopolisradio.gr μας μείνανε μόνο οι μουσικές μέχρι τα μέσα Σεπτέμβρη. Τέρμα τα μικρόφωνα και οι παραγωγοί, περισσότερο από το μπρίο και τη φινέτσα τους μπορείτε να ζήσετε για λίγο από κοντά την επόμενη Παρασκευή 15 Ιουνίου στο Αvopolis Radio Season Finale Πάρτυ, στο μαγαζί Deca Quills στο Γκάζι.

Παρόλα αυτά και σόρρυ που δεν είχα ενημερώσει και νωρίτερα, κάθε Σάββατο και Κυριακή η αφεντιά μου παρουσιάζει τις –με προσοχή διαλεγμένες– εγχώριες παραγωγές των τελευταίων, μηνών, χρόνων δεκαετιών, στην 60λεπτη εκπομπή Αthens Incoming, στο ραδιόφωνο της Athens Voice (102.5), κάθε Σάββατο και Κυριακή, 6 με 7 το απόγευμα.

3 singles

1. DJ Godfather - It’s On Again feat. Good Money (DataBass)

29cIncm_3.jpg

Ghetto tech από το Ντιτρόιτ και επιστροφή για έναν από τους σημαντικότερους παίχτες του είδους (βλ. DJ Godfather). Μεγάλες μπασογραμμές και εύκολα φωνητικά, τα οποία βγάζουν ξανά στο προσκήνιο τη ghetto funk σκηνή της πόλης.

Δείγμα εδώ

2. Keeno18 - Los Green (Ultramajic)

29cIncm_4.jpg

Πώς επικοινωνόυν τα φυτά με τη glitchy house και με τις πειραματικές θέσεις των μικροθορύβων που επιφυλάσει στα μινιμαλιστικώς ρυθμικά μοτίβα του ο Regina James Johnson aka Keeno 18; Η απάντηση στη νέα κυκλοφορία της Ultramajic, του πάντα προτωποριακού label του Jimmy Edgar. Από acid σε hypnotic house με περιπετειώδη τρόπο. Και cool εξώφυλλο.

Το ακούτε εδώ.

3. Toxe - Big Age (PAN)

Το νο. 88 της Pan είναι η Σουηδέζα παραγωγός Toxe, η οποία στήνει layers από κοφτερά bleeps και δημιουργεί φουτουριστικές ατμόσφαιρες. Κυκλοφορεί στο τέλος του μήνα, σαν μέρος του Blinks ΕΡ. Μερικές μέρες πριν, εντωμεταξύ, ο Βασίλης Κουλιγκάς της PAN έβαλε στο μάτι τον Kanye West για πιθανή παράνομη χρήση στο νέο του άλμπουμ ενός sample από προπέρσινο κομμάτι συλλογής του label.

Το νέο εδώ και το single της Toxe εδώ.

29cIncm_5.jpg

3 Συλλογές

1. Modeselektion vol. 4 by Modeselektor (Monkeytown X Ninja Tune)

Μου είχαν λείψει και οι Modeselektor και οι συλλογές τους. Ειδικά μετά το κλείσιμο της δικής τους Monley Τown, η προοδευτική χορευτική μουσική της Ευρώπης είχε μείνει κάπως ορφανή. Στο vol. 4 επιστρέφουν για monkey business δανειζόμενοι ονόματα και συνθέσεις από τον κατάλογο της Ninja Tune. Αctress, Lone, Claude Speed, Lory D, Radio Slave, Rodhad και το εξαιρετικό δικό τους edit στο "Desert Father" τoυ Vatican Shadow, αποδεικνύουν ότι οι Modeselektor εξακολουθούν να έχουν τον ήχο του τώρα. Παίζουν τη μόδα του πιο γρήγορα, πιο δυνατά και πιο σκληρά εξίσου καλά με τους σύγχρονους techno heads, κυρίως γιατί έζησαν την έκρηξη του electro techno στην ώρα του. Έτσι, τροφοδοτούν τους DJs με σοβαρά όπλα για τις προχωρημένες ώρες και για τα rave πάρτυ σε βιομηχανικά σκηνικά, χωρίς να χάνουν τη ghetto και αλήτικη αισθητική τους. Ξέρουν δε πότε να δώσουν το dub, drum & break twist (βλ. "Lil DB Tool" από Skee Mask) και γίνονται όσο κομψοί χρειάζεται στο φινάλε.

Ας ελπίσουμε να τους δούμε στο ADD Festival του 2019, όπως είδαμε φέτος τον φίλο τους Apparat.

Ακούτε τη συλλογή εδώ.

2. Hearts Beat Loud OST (Milan Records)

Ανεξάρτητη αμερικανιά που κλείνει φεστιβάλ τύπου Sundance και βγήκε στις αίθουσες των Η.Π.Α. χθες Παρασκευή, 8 Ιούνη. Το φιλμ διαπραγματεύεται τις σχέσεις και την καθημερινότητα ενός πατέρα και της κόρης του, οι οποίοι στήνουν ένα μουσικό ντουέτο και, πριν η τελευταία φύγει για το κολέγιο, αρχίζουν να έχουν σχετικό buzz. Eνδιαφέρον σενάριο και παίζει και ο θεούλης Νick Offerman του Parks & Recreation. Όσον αφορά τη μουσική, ακριβώς όπως τα παραπάνω διαβάζονται σαν σενάριο indie φιλμ, έτσι και οι indie κιθάρες (με ένα μικρό ενδιαφέρον και για την electronica) ντύνουν αρμονικά το soundtrack αυτής της γλυκανάλατης ιστορίας ανεξαρτησίας.

Ο Keegan De Witt κατά βάση συνθέτει εδώ για το πραγματικό δίδυμο της ταινίας, αφού το μεγαλύτερο μέρος των κομματιών ερμηνεύονται από τους We’re Not Band του Νick Offerman και της πιτσιρίκας Kiersey Clemons. Σε guest ρόλο –πραγματικό και μουσικό– εμφανίζονται εντωμεταξύ ο Jeff Tweedy και η Mitsky.

Να ξέρετε μόνο ότι, αν αυτό το soundtrack πιάνει τον παλμό για τον μέσο όρο του σύγχρονου, αμερικάνικου indie, τότε οι xx έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στο πώς ενορχηστρώνουν πια εκεί έξω οι μουσικοί του είδους.

Το trailer αμέσως παρακάτω.

{youtube}PXNOg_SK7Vs{/youtube}

3. DJ Sprinkles, Hardrock Stricker - Skylax House Explosion (Skylax Records)

29cIncm_6.jpg

Αλληλούια, επιτέλους ένα γεμάτο spiritual house mix με μεγάλη διάρκεια, ενδιαφέρουσα αρχή, κορύφωση και στο 2ο CD η ιεροτελεστία να επαναλαμβάνεται πάλι απο την αρχή. Η νέα συλλογή της Skylax, 14 χρόνια μετά τη σύλληψη της ιδέας του label από τον Hardrock Stricker, φλερτάρει με τον ποικιλόμορφο ήχο του αμερικάνικου house και, με το να ψάχνει στο λιγότερο αναμενόμενο underground της Νέας Υόρκης, σχεδόν επαναπροσδιορίζει τη σχέση και τον χορευτικό ήχο της πόλης, έχοντας ως βασική αναφορά τις ιστορικές βραδιές στο Paradise Garage. Και το κάνει με το ιδιαίτερο στυλ του DJ Sprinkles, με αψεγάδιαστη ροή και με μίξεις οι οποίες χτίζουν στον πολυβασανισμένο deep house ήχο, τουλάχιστον για το πρώτο CD. Στο 2ο μέρος, ο Stricker κοιτάζει στην πιο σέξυ πλευρά της Ευρώπης και παίζει εμφανώς πιο γαλλοφερμένα, συνεχίζοντας πάντως να αντλεί από τις αμερικάνικες επιρροές του ήχου.

Επίσης, καιρό είχε να κυλήσει τόσο ωραία και γρήγορα ένα DJ mix. Με αγχώνουν βλέπετε τα boiler room και δεν ακούω με μουσικό ενδιαφέρον τόσο τα δικά μου, όσο και τα mix των φίλων DJs της Αθήνας.

Give it a check

Πηγή: avopolis.gr