Incoming

Όσο η επιφάνεια των FB posts, των κριτικών, των εναλλακτικών ραδιοφώνων και των «wannabe cool» κυκλοφοριών αποζητά λίγη social προσοχή, τόσο αποκρινόμαστε από την αλήθεια: ότι ελάχιστοι έχουν μείνει να εργάζονται στη μουσική και για τη μουσική στην Ελλάδα.

Ο σφυγμός της εγχώριας κοινότητας εντοπίζεται σπασμωδικά κάθε φορά που ψάχνουμε ποιο όνομα μουσικού-μπάντας / website / ραδιοφώνου / περιοδικού / εταιρείας θα διαλέξουμε για μπροστάρη της ελληνικής παραγωγής (αποφεύγω τον όρο βιομηχανία). Είναι που ο οργανισμός Ελλάδα-μουσική πνέει τα λoίσθια εμπορικά, τη στιγμή που όσοι φρόντισαν για τις συνθήκες κατάρρευσης αποχώρησαν, αφήνoντας πίσω τους νεώτερους κλώνους. Με αποτέλεσμα η digital εποχή της μουσικής στη χώρα μας να «άργησε μια μέρα».

Kαι ξέρω, το εναλλακτικό (ξανά αποφεύγω τον όρο underground) είναι εδώ, ενωμένο δυνατό. Με το νέο fanzine/περιοδικό (βλ. ΣΑΣΤέΗΝ) του Στυλιανού Τζιρίτα, με σχεδόν «εξοντωτικές» Βαλκανικές περιοδείες των αγγλόφωνων rock σχημάτων να καταλήγουν σε headline shows στο Gagarin και με παραγωγές παγκόσμιου βεληνεκούς όπως το Philokalia των Keep Shelly Ιn Athens ή το Lilac Days των Acid Baby Jesus.

Δίπλα τους, η κοινότητα των 500 παρακολουθεί από το Facebook και ψάχνει τη θέση της στον παγκόσμιο χάρτη, αναμασώντας τους νέους rock ή soft rock ή dance rock σωτήρες στους War On Drugs, LCD Soundsystem, The National ενώ η απάντηση πιθανόν να βρίσκεται στο Painted Ruins των Grizzly Bear.

Ως εδώ διαλέγει μεριά κάποιος για το αν του πάει το νέο σύστημα ή όχι, αλλά, αν ψάξει πιο βαθιά, δυστυχώς δεν γίνεται καλύτερα. Όσο η επιφάνεια των FB posts, των κριτικών, των εναλλακτικών ραδιοφώνων και των «wannabe cool» κυκλοφοριών αποζητά λίγη social προσοχή, τόσο αποκρυνόμαστε από την αλήθεια: ότι ελάχιστοι έχουν μείνει να εργάζονται στη μουσική και για τη μουσική στην Ελλάδα. Τα websites αναπαραγάγουν τα δελτία τύπου, το ραδιόφωνο περνάει στην playlist ότι εγκρίνει το Shazam, οι promoters επιμένουν να φέρνουν «την ομάδα που κερδίζει». Και όλα αυτά, «σκουριασμένα» ή μη, πρακτικά δεν επωφελούν παρά μόνο το σχεδόν «υπό κατάρρευση» κατεστημένο. Καπου εκεί συνειδητοποιεί κανείς ότι ο βασικός υποστηρικτικός μηχανισμός της βιομηχανίας στον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή τα streaming services (βλ. Spotify, iTunes, Deezer κλπ.) δεν έχουν ούτε ένα γραφείο/εκπρόσωπο στη χώρα μας.

66zIncom_2.jpg

Κοινώς, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τη μεσοβέζικη κατάσταση με την οποία μεγαλώσαν γενιές και γενιές στην Ελλάδα. Μαθαίνουμε (ή νομίζουμε ότι μαθαίνουμε) να κάνουμε μουσική, αγνοώντας τελείως το ποιoς και με ποιον τρόπο θα την ακούσει ή πώς και από ποιο μέσο θα ακουστεί, ώστε μεθοδικά οι προσπάθειες να οδηγήσουν σε κάτι ουσιαστικό και μετρήσιμο.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι λέξεις-κλειδιά όπως publishing (έκδοση πνευματικών δικαιωμάτων), licensing (παραχώρηση πνευματικών δικαιωμάτων) ή synchronising (συγχρονισμός για χρήση σε πολυμέσα πνευματικών δικαιωμάτων) απουσιάζουν από τα ρεπορτάζ για το πρόσφατο φιάσκο του βασικού οργανισμού εκπροσώπησης (βλ. ΑΕΠΙ). Επιπλέον, και χωρίς να βγάζει ιδιαίτερο νόημα, η «μανούρα» γίνεται για την απόδοση δικαιωμάτων σχετικά με τη χρήση της μουσικής στο «αρχαίο» μέσο του ερτζιανού ραδιοφώνου ή για το ρεπερτόριο που ερμηνεύεται στις μουσικές σκηνές.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, και εκτός του χώρου να βρίσκεται κάποιος, εύκολα παρατηρεί τη σύγχυση για κάτι που δεν κατανοεί. Παράλληλα, όμως, παρατηρεί και τα εκατομμύρια των YouTube views και ρωτά ίσως τον μουσικό της γειτονιάς του: «από αυτά τα views, εσύ βγάζεις κάτι»; Και ενώ όντως βγάζει –ή θα έπρεπε να βγάζει– αυτή η ερώτηση στην ουσία αποκαλύπτει στον μουσικό α) ότι δεν το έχει ψάξει και β) ότι δεν υπάρχει κάποιος να τον ενημερώνει ή να συλλέγει για εκείνον στη νέα ψηφιακή εποχή (πέραν ασφαλώς του μονοπωλίου που ακούει στο όνομα Digital Minds).

Αυτά τα κενά σε θέματα βασικής εκπαίδευσης για το «μετά» της μουσικής είναι που βάζουν την εγχώρια κοινότητα σε «κώμα» και που θα έπρεπε να προβληματίζουν όλους όσους νιώθουν επιδραστικοί, πρεσβεύοντας –επιδερμικά ή όχι– ότι η μουσική φάση στην Ελλάδα είναι «alive & kicking». Γιατί μπορεί να είναι στη φύση μας ο μιμητισμός και να ψάχνουμε κι εμείς τους δικούς μας επιδραστικούς, όσους θα ξεσκαρτάρουν τον χαμό πληροφορίας του ίντερνετ, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι κάθε θέμα του Jon Caramanica για το τι είναι cool ή όχι στη μουσική και στη μόδα, υποστηρίζεται απο το know how του ίδιου σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός brand, μουσικού ή label πίσω από κάθε κυκλοφορία.

Αυτά επίσης τα κενά είναι που οδήγησαν το Ιncoming στη 2η περίοδό του στο Avopolis, η οποία εγκαινιάζεται με την παρούσα στήλη. Οι παλαιότεροι φίλοι της, άλλωστε, θα κατάλαβουν ότι αυτή η επιστροφή δεν θα είχε νόημα αν δεν συνοδευόταν από το παραπάνω μίνι μανιφέστο.

Γιατί έχει ενδιαφέρον, νομίζω, να καταγράφεις την απόσταση που χωρίζει τον τρόπο με τον οποίον δουλεύουν τη μουσική στις ανεπτυγμένες χώρες και τον τρόπο που δουλεύουμε εμείς, 3 ώρες και ενίοτε μόλις 100 ευρώ μακριά από την υπόλοιπη Ευρώπη.

66zIncom_3.jpg

Ξεκάθαρο παράδειγμα; Οι ημερομηνίες διεξαγωγής συναυλιών ανερχόμενων ονομάτων. Όταν, συνηθισμένος από την αθηναϊκή ρουτίνα, έψαχνα για εγχώριο act ημερομηνίες στην Ευρώπη σε μέρες όπως Παρασκευή και Σάββατο, συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος για την εξέλιξη του νέου μουσικού. Σαν να ήταν η πιο αναμενόμενη απάντηση, όλοι οι εκπρόσωποι της σκηνής κάθε πόλης με έκαναν να καταλάβω ότι τα Παρασκευοσάββατα είναι επιλογή ημέρας για live καταξιωμένων ονόματων, τα οποία ο κόσμος παρακολουθεί μερικές φορές με ενδιάφερον όχι μεγαλύτερο του jukebox-καραόκε μπαρ της γειτονιάς.

Κανένας λοιπόν παράγοντας που θέλει να χτίσει το ενδιαφέρον για έναν νέο καλλιτέχνη δεν θα τον κλείσει Π/Σ/Κ, απλά γιατί κανένας φίλος της μουσικής και κανένα μέρος της σχετικής βιομηχανίας δεν θα έρθει να τον δει. Κανένας label μανατζερ ή μουσικογράφος ή ατζέντης δεν θα χαραμίσει δηλαδή το Π/Σ/Κ του για να δει ένα καινούριο και σε ανάπτυξη όνομα, πολύ απλά γιατί οφείλει ο διοργανωτής να σεβαστεί τις ώρες και μέρες εργασίας. Η ημέρα ενός εργαζόμενου στη μουσική περιλαμβάνει το ωράριο γραφείου στην εκάστοτε θέση, αλλά το πιο φαν μέρος της δουλειάς είναι όταν ξέρει ότι το βράδυ πρέπει να παρακολουθήσει το live ενός νέου ονόματος.

Προσέξτε, έγραψα «πρέπει να παρακολουθήσει το live». Γιατί είναι κάπως η δουλειά του να δει ένα νέο όνομα, είτε δουλεύει σε κύκλωμα σχετικό με τον μουσικό, είτε γιατί θα ενημερωθεί, είτε γιατί θα παρακολουθήσει ένα ανταγωνιστικό όνομα. Και είναι δουλειά του promoter να διαλέξει από τη Δευτέρα ως την Πέμπτη μια μέρα που όσοι ενδιαφέρονται θα θέλουν να είναι εκεί, κάποιοι θα θέλουν να γράψουν, να συναντήσουν τον μουσικό backstage και να πουν τη γνώμη τους ή να ανοίξουν επαφή μαζί του· απλά γιατί αυτή είναι η δουλειά τους. Και οι φίλοι/fans της μουσικής θα κάνουν τον κόπο να έρθουν στο τέλος μιας δύσκολης μέρας, μα και ο μουσικός που θέλει να ζήσει από αυτό θα τους δώσει ένα live το οποίο θα αξίζει, με αποτέλεσμα να εκτιμήσουν το γεγονός ότι το είδαν πριν και πρώτα από άλλους.

Απλά μεν, άκρως λογικά δε παραδείγματα, που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απο την πεπατημένη του μέσου μουσικού, label, website, ραδιοφώνου, publisher, manager, talent booker της χώρας μας. Σχεδόν.

Η στήλη επέστρεψε λοιπόν για να φωτίσει τις εξαιρέσεις, για να σχολιάσει τις τακτικές χρόνων που αποσυντόνισαν τη μουσική κοινότητα από το να «μάθει» πώς λειτουργεί ορθά το σύστημα και για να δώσει επιπλέον ώθηση ή και καθοδήγηση σε περιπτώσεις που θέλουν να κυνηγήσουν τη «μία στις εκατό». Ασφαλώς, και για να μοιράσει links καινούριας και ευρέως άγνωστης αλλά αξιόλογης μουσικής που πιθανόν να πέφτει λίγο πιο μακριά από το ραντάρ του γνωστού-άγνωστου κύκλου «επιδραστικών» της χώρας.

66zIncom_4.jpg

Προτεινόμενη live agenda:

- Blend & Roots Evolution Live @ Africana // Tέταρτη 18 Οκτωβρίου, 10μμ.

O Γιώργος Blend Mishkin Μαντάς τρέχει τη φάση με το δικό του διεθνές ρολόι, χρόνια τώρα. Συνεπής και με όραμα στη μουσική του κατεύθυνση (dub, reggae) επιστρέφει στην Αθήνα με τη νέα του μπάντα «ψημένος» από το πρόσφατο ευρωπαϊκό tour. Εδώ το περσινό podcast μας στα πλαίσια της προώθησης του project Roots Evolution.

- Hanni El Khatib Live @ Gagarin // Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 9μμ.

Πρώτη φορά για τον Hanni El Khatib της Ιnnovative Leissure στην Αθήνα, το event σε συμπαραγωγή Underdogs, Plenty Project & Gagarin. Το πρόσφατο single “Paralysed” δείχνει το εύρος επιρροών του παίχτη που έχει πέρασει από τους γκαραζάδες μέχρι τους skaters, αν και η απόσταση αυτή δεν είναι τόσο μακρινή όσο ακούγεται. FYI, η Innovative Leisure είναι επίσης το label των Badbadnotgood.

- Princess Nokia @ Gagarin // Τρίτη 31 Οκτωβρίου // 9μμ.

Πιο κλασική περίπτωση από το τροποποιημένο ρητό «η πιτσιρικαρία το έχει τούμπανο και οι promoters κρυφό καμάρι», δεν υπάρχει. Καταιγιστική, Νεοϋορκέζα, ακτιβίστρια, ράπερ με δυνατούς δεσμούς στην παγκόσμια LGBT κοινότητα, το live της μαζί με το event των $uicideBoy$ τον Φλεβάρη, είναι ό,τι πιο επιδραστικό μπορεί να παρακολουθήσει ένας έφηβος fan της trap στην Ελλάδα. Από τις περιπτώσεις καλλιτεχνών με ήχο που όλη η cool Αθήνα έχει στα ακουστικά της, αλλά το «ραδιόφωνο» θα ανακαλύψει ...next year. Διοργάνωση του Plisskën.

- Whereswilder @ An Club // Σάββατο 4 Νοέμβρη // 9μμ.

Ό,τι πιο κοντινό διαθέτει η Αθήνα σε Tame Impala. Αμέσως μετά την ευρωπαϊκή τους περιοδεία επιστρέφουν στην πόλη τους για το βασικό event της προώθησης του φετινού Hotshot.

Demos/αποκλειστικές παρουσιάσεις

MENTA: Poly (ανεξάρτητη έκδοση, 2018)

H επιστροφή των Μέντα εν έτει 2017-18 είναι πραγματικά «αλλού». Οι πάλαι ποτέ δυνατοί παίχτες του ελληνόφωνου alternative/indie ήχου πίστεψαν στην παγκοσμιοποίηση και έδωσαν τη θέση τους σε 4 διαλαξιακά ρομπότ, τα οποία κατασκευάστηκαν το 1984 από τα πιτσιρίκια του Stranger Things, με μόνη αποστολή να κάνουν ορχηστρικό electro. Σε παραγωγή του don, Χρήστου Λαϊνά.

Είναι άραγε υπερβολή να γραφτεί ότι η Ελλάδα ποτέ πριν το Poly δεν είχε έρθει τόσο κοντά στους Daft Punk;

{youtube}2k7d-QHgP3c{/youtube}

Aποκλειστική πρεμιέρα για το Incoming. To άλμπουμ κυκλοφορεί τον Φλεβάρη του 2018.

IOTAPHI: Kids Of Chaos (ανεξάρτητη έκδοση, 2018)

Η επιβλητική και φουτουριστική goth pop των ΙΦ εντοπίζεται κάπου στην Αθήνα μόνο αν ακολουθήσει κανείς τα ίχνη του YouTube link παρακάτω ή αν προσέξει ότι τα vibes και οι αναφορές των Cocteau Twins κορυφώνουν με βάση παραδοσιακά όργανα, όπως το σαντούρι.

Από τις σπάνιες περιπτώσεις εξαιρετικά ενορχηστρωμένου «χάους», με άπειρα επίπεδα ηλεκτρονικών ήχων να υπηρετούν με μαθηματική ακρίβεια το σκοτάδι και τον μινιμαλισμό, όπως καταγράφεται και στις goth trap τάσεις των ημερών μας.

Το πιο ενδιαφέρον ντεμπούτο που ήρθε στα mail μου για το '17. Aναμένουμε σύντομα το ΕΡ και αρχές 2018 το άλμπουμ.

{youtube}x0oEYOsUMJ4{/youtube}

9 νέες κυκλοφορίες

ΒENJAMIN DAMAGE: Μontreal EP ( R&S / κυκλοφ. 20/10)

Από το εργοστάσιο ταλέντων της ετικέτας 50 Weapons των Modeselektor (που έκλεισε το 2015), στην θρυλική R&S από το Βέλγιο. Η επιστροφή του Βρετανού techno παραγωγού έχει διαστημικά bleeps και ωραία ετεροχρονισμένους ήχους στα breaks.

Κυκλοφορεί 20 Οκτώβρη και εδώ το teaser.

66zIncom_5.jpg

DOWNTOWN BOYS: Somos Chulas (No Somos Pendejas) [Sub Pop]

Tα χέρια του Guy Picciotto (Fugazi) είναι πάνω στο τσαμπουκαλεμένο 3ο άλμπουμ των Downtown Boys και αυτό γίνεται αντιληπτό από τα πρώτα κιόλας ακόρντα. Αν θέλετε να μιλήσουμε για ωμότητα, ακτιβισμό, πολιτικό punk rock και φρέσκα γκάζια με άποψη, τσεκάρετε ολόκληρο το ντεμπούτο Cost Of Living. Κυκλοφορεί από τη Sub Pop και το “Somos Chulas (No Somos Pendejas)” είναι το νέο single ακριβώς τη στιγμή που οι NY Times βάζουν την τραγουδίστρια Victoria Ruiz στο επίκεντρο των γυναικών που κρατούν το ροκ ζωντανό στις μέρες μας.

{youtube}NBO_RUnTqaE{/youtube}

DESTROYER: Tinseltown Swimming In Blood (Merge)

Αυτό που πέρσι τον χειμώνα μας προωθούσαν σαν τάση της μόδας, και εννοώ την επιστροφή του goth/dark/new wave ήχου, αναμένεται να εξαργυρωθεί φέτος στην indie κουλτούρα με άλμπουμ σαν τη 12η στούντιο κυκλοφορία του Destroyer ΑΚΑ Dan Bejar. Απλά, απολαύστε το «πιο New Οrder πεθαίνεις» νέο single και προετοιμαστείτε για αναλύσεις επί αναλύσεων πάνω στους στίχους (βάφτισε το άλμπουμ Ken όταν έμαθε ότι αυτός είναι και ο πραγματικός τίτλος της μπαλάντας “The Wild Ones” των Suede) ή πάνω στη μεστή παραγωγή, την οποία υπογράφει ο live drummer των Destroyer και μέλος των Black Mountain, Jon Welsh. Δια στόματος του ιδίου του Bejar: «I was not thinking about Suede when making this record. I was thinking about the last few years of the Thatcher era».

Το Ken κυκλοφορεί 20 Οκτώβρη

{youtube}h-N6jfO5NOQ{/youtube}

YAEJI: EP2 (Godmode) 3/11

Eίναι η Γιαπωνέζα Yaeji (πλέον κάτοικος Νέας Υόρκης) η πιο φρέσκια και ιδιαίτερη φωνή της φουτουριστικής ηλεκτρονικής ποπ; Εκδοτικοί οίκοι από το Fader μέχρι το Pitchfork και το Boiler Room την προτείνουν ανεπιφύλακτα, ενώ η ακρόαση του single “Drink I’m Sippin On” βρίσκει τα υπνωτικά φωνητικά της πάνω σε λούπες που συνδέουν την techno με τη ραπ.

To 2o EP της Yaeji κυκλοφορεί 3 Νοέμβρη.

{youtube}xoxCItHxLiM{/youtube}

HUNDRED WATERS: Communicating (OWSLA)

Οι Hundred Waters είναι κάτι σαν προσωπικό στοίχημα του Skrillex και της ομάδας του στην OWSLA. Πίστεψε δηλαδή από την αρχή στη φωνή της Nicole Miglis και επιστράτευσε τόσο το ταλέντο του, όσο και τους διάσημους φίλους του (βλ. Chance The Rapper) έναν χρόνο πριν, όταν λάνσαραν τόσο το Currency EP, όσο και το εξαιρετικό “Show Me Love”. Στο άλμπουμ Communicating, το οποίο κυκλοφόρησε στα μέσα του προηγούμενου μήνα, γίνεται σχεδόν ξεκάθαρη η ανάγκη της μπάντας να γίνει η νέα alternative αγαπημένη του αμερικάνικου και όχι μόνο κοινού.

Με το ηλεκτρονικό στοιχείο να βρίσκεται παντού αλλά να μην καπελώνει τις ποπ /ροκ ενορχηστρώσεις, ο ακροατής έρχεται σε επαφή με τη «μαγική εικόνα» του νέου εναλλακτικού ήχου, μόνο που τα 47 λεπτά δεν κυλούν και τόσο αβίαστα. Σε σημεία δηλαδή κουράζει η καλογυαλισμένη παραγωγή του Rich Costey (Sigur Rós, Death Cab For Cutie, TV On The Radio), όταν πάντως τελειώσει η ακρόαση στο υποσυνείδητο του ακροατή οι Hundred Waters κατατάσσονται ως μία από τις επόμενες μεγάλες μπάντες. Είναι ο ήχος αυτού του δίσκου φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα, βλέπετε. Η παρουσία του πιάνου στα περισσότερα κομμάτια (είτε σε μπαλάντες, είτε σε power pop hooks) επιβεβαίωνει την ανάγκη του τρίο να παραδώσει το πιο μεγαλεπίβολο έργο του μέχρι σήμερα.

Είναι βέβαια στην ιδιοσυγκρασία του καθενός μας να κρίνουμε αν όντως η μπάντα αξίζει να μπει στα μεγάλα σαλόνια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εδώ υπάρχουν αρκετές στιγμές για να ξεκουράσουν κάποιες από τις παλιακές ραδιοφωνικές playlists της χώρας.

https://open.spotify.com/album/4M2X56cf4XJo26klPlE1VI

LOR CHOC HD: Fast Life (En La Calle Records, Inc.)

Στην κορυφή της λίστας με τα 12 καλύτερα new rap κομμάτια του μήνα στο Fader βρίσκεται η 19χρονη Lor Choc από τη σκηνή της Βαλτιμόρης. Ακούγεται σαν 12χρονη, αλλά η ικανότητά της να εναλλάσει την ερμηνεία της από ραπ σε μελωδική ποπ είναι αξιοθαύμαστη. Καθόλου τυχαία, τα περισσότερα από τα κομμάτια που βρίσκονται στη λίστα του Fader, περιλαμβάνουν νέα ταλέντα -οι περισσότεροι κάτω των 20, κάποιοι ακόμα και 15 ετών. Προφανώς και μιλάμε για ένα ακόμη ραπ trend, πολύ μακριά από τα δεδομένα μας ασφαλώς. Φανταστείτε μόνο δικούς μας 15χρονους να γυρίζουν DIY videos ραπάροντας και κρατώντας Uzi ή βάζοντας στο στόμα τους μάτσο με πενηντάευρα. Οι στίχοι τόσο στο “Fast Life” όσο και στο περσινό Worth The Waitmixtape είναι καθαρά αυτοβιογραφικοί, ενώ την ανάγκη της να δηλώνει R'n'B act συμπληρώνει το αγορίστικο look της, όμοιο με αυτό της Syd από τους The Internet. Μέσα στον Νοέμβριο αναμένουμε το 2ο mixtape της, Stil Worth The Wait.

{youtube}B13PfPVjWUo{/youtube}

SUBMERSE: Are You Anywhere (Project: Mooncircle)

To chill out έτσι όπως μας το σύστησε ο DJ Cam στο Underground Vibes του 1995 (και αργότερα σαν ύφος αντέγραψαν ουκ ολίγοι), γίνεται επίκεντρο του εξαιρετικού νέου δίσκου του Ιάπωνα Submerse. Πλέον μόνιμος κάτοικος του Λονδίνου, συγκεντρώνει την αφρόκρεμα των 1990s slow jam επιρροών του σε 12 κομμάτια, τα οποία ακούγονται ακόμα καλύτερα αργά το βράδι, από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Ορχηστρικό hip hop με περάσματα από το επικό DX7 πλήκτρο και έτοιμο για σερβίρισμα ένα νέο soul υβρίδιο, ικανό να ταξιδέψει τον Submerse σε όλον τον πλανήτη.

Κυκλοφορεί σε limited πράσινο βινύλιο στις 6 Οκτώβριου.

https://open.spotify.com/album/4zoiwtkAUxSocfCKG6SkrD

SHIGETO: The New Monday (Ghostly Records)

Ο καλύτερος δίσκος του Shigeto μέχρι σήμερα και η πιο αξιόλογη κυκλοφορία της Ghostly την τελευταία 3ετία. Στα 4 χρόνια που ο Zach Saginaw ΑΚΑ Shigeto, άφησε το Brooklyn για να επιστρέψει στο Michigan δείχνει να μπήκε τόσο στο πετσί της σκηνής, ώστε εδώ η οργανική house του ίσως να ξεπερνά και τον Moodyman. Πιο βαθύ, jazzy, sexy και έξυπνα αυτοσχεδιαστικό δεν θα μπορούσε να γίνει και μάρτυρας το εναρκτήριο “Detroit Part II”. H παραγωγή ανεβάζει τα standards οποιουδήποτε άλλου ορχηστρικού deep ηλεκτρονικού άλμπουμ για φέτος, ακόμα και όταν βουτάει στα break beats όπως στο επικό “Barry White” (με τα φωνητικά του ράπερ ΖelooperZ) ή όταν γίνεται soulful όπως στο “There’s A Vibe Tonight”. Επίσης, οι τζαζ καταβολές του Shigeto μοιράζουν «γνώση» στο αποχαιρετιστήριο “When We Low”. Υπάρχουν υποψίες για τον καλύτερο ηλεκτρονικό δίσκο του 2017 εδώ, εξού και θα το δείτε να παίζει σε όλες τις καλές λίστες των μουσικόφιλων.

Κυκλοφορεί 6/10, το ακούτε εδώ

66zIncom_6.png

CHLOE: Endless Revisions (Lumière Noire) 26/10

H Chloé, πλέον εξίσου θρυλική φιγούρα στη dance σκηνή του Παρισιού όσο και ο Ivan Smagghe με τον οποίον έστησαν την περίφημη Kill The DJ σχεδόν 2 δεκαετίες πριν, δεν είχε όντως λόγο να βιαστεί για να παραδώσει το νέο της άλμπουμ. Xρειάστηκε περί τα 7 χρόνια για να επιστρέψει στη φινέτσα και στoν μινιμαλίσμο των νυχτερινών vibes της πόλης της.

Σκοτάδι και πειραματισμός συνυπάρχουν πάνω σε αργόσυρτα broken ή disco beats με κιθαριστικά επαναλαμβάνομενα αρπίσματα και υπερηχητικά dance μοτίβα να συνδέουν το παρελθόν με το μέλλον της Γαλλίδας DJ. Νωχελικό σε στιγμές και σε περιπτώσεις μονότονο ή, για να να είμαστε πιο δίκαιοι, δίσκος που θέλει τον χρόνο του, ώστε να σου μεταφέρει την ατμόσφαιρά του.

Tο Endless Revisions προσπαθεί να κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο, σε αντίθεση με τις DJ-friendly δουλειές στις οποίες μας είχε συνηθίσει η Chloé. Συνεργασίες όπως το “Androgyne” (η DJ έχει υπάρξει μπροστάρισσα του lesbian/gay μουσικού κινήματος στο Παρίσι τις μέρες του φοβερού club Le Pulp) με τον θρύλο Alain Chamfort αποδεικνύουν ότι ο δίσκος διαθέτει και διαχρονικές στιγμές.

Στριμάρετε δείγματα 45’’ εδώ.

2 Επανακυκλοφορίες

The Album Leaf Reissues ("Seal Beach" EP + "Forward / Return" EP) - Eastern Glow Recordings 23/10

Το αντίδοτο κατά της ρουτίνας σε εβδομάδες που μοιάζουν μήνες. Εδώ και 20 χρόνια, ο Jimmy LaValle εξασκεί το ταλέντο του να στο να δημιουργεί μουσικές ιδέες που μετατρέπονται σε δημιουργικά θέματα για film scoring και ηχητικό κολάζ. Είναι από τους πλέον αναγνωρισμένους ambient δημιουργούς και το 2017 τον βρίσκει έτοιμο (μετά από τις κυκλοφορίες του σε labels όπως Tiger Style, Sub Pop και Relapse) να λανσάρει τη δική του Eastern Glow Recordings, επανεκδίδοντας σε deluxe βινυλιακές εκδόσεις μερικά από τα δυσεύρετα πλέον EP και άλμπουμ του καταλόγου του.

To μαγικό Seal Beach (2003), το οποίο είχε κυκλοφορήσει από τη θρυλική Αcuarela Discos στην Ισπανία, είναι η μουσική που θες να παίζει στο φόντο την Κυριακή, ενώ στην επανέκδοση του Forward/Return EP (2012) προστέθηκε νέα εισαγωγή και ιντερλούδια. Και τα 2 σε remastered versions, στη διάθεση σας απο 23/10 προκειμένου να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη.

{youtube}WLnpwshjjQE{/youtube}

Lee “Scratch" Perry + Subatomic Sound System - Super Ape Returns to Conquer (Subatomic Sound)

Λίγη dub ποτέ δεν χάλασε κανέναν. Ο Jah Lee “Scratch” Perry το ξέρει καλύτερα από όλους μας και γι' αυτό, 41 χρόνια από τότε που όρισε τη λέξη με το ανυπέρβλητο Super Ape (ναι, αυτό με το “Chase The Devil”, το “War In A Babylon” κ.ά.) επιστρέφει στη βάση του και ετοιμάζει μία ακόμη περιοδεία, παρά τα 81 του χρόνια. Το dub classic επαναπροσδιορίζουν μαζί του και οι Nεοϋορκέζοι Subatomic Sound System με προσθήκες ακόμη πιο ρυθμικές, λ.χ. αιθιοπικά πνευστά και επιπλέον κρουστά.Το άλμπουμ κυκλοφόρησε 25/9 και ο Perry βγαίνει ξανά σε περιοδεία 24/10.

Το ακούτε εδώ.

66zIncom_7.png

Links:

Προτεινόμενο podcast series, Τhe Future Of What από την Portia Sabin, πρόεδρο της ανεξάρτητης εταιρείας Kill Rock Stars. Αν είστε νέος μουσικός ή στέλεχος της μουσικής βιομηχανίας, θα το εκτιμήσετε δεόντως.

Προτεινόμενο mix, η μηνιαία εκπομπή του Mr. Funkieven στο NTS του Λονδίνου. Chill out με new age τρόπο.

Προτεινόμενη σειρά, το "Neo Yokio”, νέο anime στο Netflix δια χειρός Ezra Koening (από τους Vampire Weekend).

Ο Δημήτρης Λιλής διαλέγει δίσκους κάθε Παρασκευή στο 48 Uber Garden και «τρέχει» το ανεξάρτητο label Just Gazing Records στην Αθήνα.

Αποστολή demo στο: [email protected]

Πηγή: avopolis.gr